نه تنها اشكالى ندارد ، بلكه دلايل فراوانى براى آن مىتوان ارائه كرد ؛ يعنى همان‌گونه كه در ارتباط با محو شدن سيئات به‌وسيلهء حسنات ، قرآن مجيد مىگويد : « إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ » « 1 » و يا مسألهء شفاعت و عفو الهى سبب نابودى گناهان مىشود و اشكالى لازم نمىآيد همچنين در مورد محو شدن حسنات بر اثر گناهان نيز اين معنا ممكن است . قرآن مجيد دربارهء از بين رفتن ثواب صدقات به‌وسيلهء منّت و آزار بعدى با صراحت مىگويد : « « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى » ؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! صدقات خود را با منت گذاردن و آزار باطل نسازيد » . « 2 » در سورهء حجرات نيز مىفرمايد : « « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ » ؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! صداى خود را از صداى پيامبر بالاتر نبريد و در برابر او بلند سخن مگوييد ( و او را بلند صدا نزنيد ) آن‌گونه كه بعضى از شما در برابر بعضى بلند صدا مىكنند مبادا اعمال شما نابود گردد در حالى كه نمىدانيد » . « 3 » دربارهء عُجب و خودبزرگ‌بينى بعد از عمل نيز در روايات آمده است : « الْعُجْبُ يَأْكُلُ الْحَسَناتَ كَما تَأْكُلُ النَّارُ الْحَطَبَ ؛ عجب حسنات انسان را از بين مىبرد همان‌گونه كه آتش هيزم را » . « 4 » در مورد حسد نيز شبيه همين تعبير آمده است از جمله در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخوانيم : « إِيَّاكُمْ وَالْحَسَدَ فَإِنَّ الْحَسَدَ يَأْكُلُ الْحَسَنَاتِ كَمَا تَأْكُلُ النَّارُ الْحَطَبَ » . « 5 »

--> ( 1 ) . هود ، آيهء 114 ( 2 ) . بقره ، آيهء 264 ( 3 ) . حجرات ، آيهء 2 ( 4 ) . تفسير روح البيان ، ج 8 ، ص 522 ( 5 ) . بحارالانوار ، ج 70 ، ص 255 ، ح 26